Tot 1993 bestonden vrouwen niet in de wetenschap

Tot 1993 werden vrouwen systematisch uitgesloten van klinisch onderzoek. Pas met de NIH Revitalization Act werd hun deelname verplicht. De reden klonk redelijk: vrouwen in de vruchtbare leeftijd moesten beschermd worden tegen experimentele medicatie. De consequentie was desastreus: twee decennia lang werd alles wat we weten over het menselijk lichaam uitsluitend getest op mannelijke lichamen.

Alles. Hartmedicatie. Pijnstillers. Antidepressiva. Verslavingsbehandeling. De doseringen, de bijwerkingen, de protocollen. Allemaal geijkt op een lichaam zonder oestrogeen, zonder menstruatiecyclus, zonder perimenopauze.

De neurowetenschappen waren het ergst. Studies op mannelijke proefdieren overtroffen die op vrouwelijke met een verhouding van vijfenhalve op één. Zucker en Beery documenteerden dat in 2010. Het beloningssysteem, de dopaminereceptoren, de GABA-respons, de amygdala-activatie bij stress — allemaal gemeten in mannelijke breinen en vervolgens toegepast op vrouwelijke patiënten alsof er geen verschil was.

Maar er is verschil. Vrouwen hebben lagere dopamineniveaus in de nucleus accumbens. Ze hebben een lagere D1-receptorexpressie. Ze hebben een ander patroon van striatale activatie. Dopamine werkt anders bij vrouwen. Niet een beetje anders. Fundamenteel anders. Oxytocine werkt anders. Oestrogeen beïnvloedt kwetsbaarheid voor alcohol op een manier die bij mannen niet speelt.

Het verslavingsmodel is gebouwd op mannelijke biologie. De behandelprotocollen zijn gebouwd op mannelijke biologie. De criteria voor wanneer iemand een probleem heeft zijn gebouwd op mannelijke biologie. En dan vraagt men zich af waarom vrouwen minder goed reageren op bestaande behandeling.

Dit is geen politiek verhaal. Dit is wat er staat in de literatuur. En het verklaart waarom De Onzichtbare Spiraal een hypothese is die al die tijd voor iedereen zichtbaar had kunnen zijn — als er in de onderzoeksdata ook naar vrouwen was gekeken.