Zes zaterdagen: waar Aardstaal begon

Ik schrijf altijd al graag. Verhalen, brieven, blogs, gedichtjes, van alles.

In januari 2026 schreef ik voor Ik Pas, een app die het stoppen met drinken stimuleert met maandelijkse challenges om je alcoholconsumptie onder de loep te nemen.

Voor de maand january, DRY JANUARY zochten ze een blogger die vanuit eigen ervaring wilde delen hoe het is om een maand niet te drinken.

Omdat ik al langere tijd niet meer dronk, en nog wel op de app zat waar veel vragen iedere maand terugkomen, voelde ik me geroepen om mijn oude hobby, schrijven weer eens op te pakken.

Schrijven en helpen zijn voor mij hetzelfde geworden. Schrijven is woorden geven aan gevoelens die je net als een bij het kijken naar een schilderij, niet ziet als je er met je neus op staat.

Deze zes blogs zijn het begin, waar het begon te broeien, misschien moest ik dit weer gaan oppakken.

Een medeblogger schreef me na het lezen van de tweede blog: veertig jaar lang had ze zichzelf niet begrepen, tot deze blog. Op ik Pas kreeg ik veel positieve reacties en iemand had zelf de tekst op de koelkast geplakt. Het idee voor Aards Taal was geboren.

Hier zijn ze, in volgorde, zoals ze verschenen.

Week 1 — Welkom

Als eerste wens ik alle deelnemers een gezond en gelukkig 2026.

Dit is mijn eerste blog op IkPas en daarom zal ik me kort voorstellen.

Mijn naam is Yvonne, 54 jaar, partner, moeder en zelfstandig ondernemer. Vanaf mijn jeugd is drinken iets waar ik nooit een vraagteken bij heb gezet, dat deed iedereen en drank moest worden gekocht voor visite, dat was gezellig. Op stap, naar de disco of café, dan dronk je alcohol, dat deed iedereen. Samenwonen, trouwen, kinderen krijgen, zondagmiddag met schoonouders, ik kan me niet herinneren dat er ooit een reden was om niet te drinken.

Verdriet, een borrel.

Blijdschap, vieren.

Ontspanning, op de bank met een wijntje.

Afgelopen mei besloot ik dat het genoeg was geweest. Bijna 40 jaar had ik iedere gelegenheid aangegrepen om te kunnen of mogen of willen drinken, en was het geen kwestie meer van gezellig maar een hardnekkige gewoonte. Ik begon me af te vragen of dat nog wel gezond was. Het antwoord was natuurlijk duidelijker dan duidelijk voor mezelf, maar die gewoonte doorbreken zonder etiket van alcoholist of naar een AA moeten was het andere uiterste. Ik kon toch gewoon stoppen als ik niet meer wilde drinken?

Precies dát was inderdaad de oplossing en maakte alle verschil, ik wilde niet meer drinken. Geen twijfel, niet bang om iets te gaan missen, ik wilde dit niet meer. Confronterend en best eng. Dit betekende dat ik moest veranderen. Hoe verander je een ingesleten gewoonte?

Ik ben gaan lezen, zoeken, luisteren naar podcasts, op deze app terechtgekomen, gepraat met medestoppers, en raakte al snel verward tussen verschillende ideeën en soms felle discussies hierover. Dit is mijn motivatie om hier te bloggen, zodat ik je hopelijk kan helpen precies dat eruit te halen waarvoor de app zo waardevol is.

Als laatste nog een paar tips waarvan ik het achteraf jammer vind dat ik ze niet heb opgevolgd:

°Neem vandaag een foto van jezelf en vergelijk die met jezelf over 30 dagen.

°Gebruik je dagboek om je motivatie na te kunnen lezen en te zien hoeveel progressie je hebt gemaakt.

°Als je je niet kunt verplaatsen in het proces van een ander die minder of meer moeite heeft, scroll dan door. Steun elkaar.

Nuchtere groet, Yvonne

Oorspronkelijk verschenen op IkPas: ikpas.nl/actueel/blogger-yvonne-over-gewoon-stoppen-

Week 2 en de reactie van Martine Lees hier haar reactie

Week 2 — De Fiets

Wat geweldig dat je dit leest en nog steeds hier bent!

De eerste week zit erop en als je hier doorheen bent dan heb je een enorme prestatie geleverd. Wees daar trots op.

Gisteren hoorde ik een quote van Warren Buffett die hij gebruikte in een speech in 1998: 'The chain of habit is too light to be felt, until it's too heavy to be broken.'

Bam. Dat kwam binnen. Zo gaat het precies met drinken.

Je drinkt af en toe, geen probleem.

Je drinkt een beetje, geen probleem.

Je drinkt dagelijks, geen probleem.

En opeens weet je niet hoe of wanneer dit een gewoonte is geworden. En op welk moment het helemaal niet meer zo licht voelde, maar als een loodzware ketting, alsof je in de zwaarste versnelling tegen een berg omhoog fietst.

Om het voorbeeld van de fiets aan te houden: fietsen moet je ook leren. Net als drinken. Fietsen afleren? Ik ken niemand die ooit het fietsen is verleerd. Net als drinken.

Je leert je brein om te drinken en bij herhaling onthoudt je brein feilloos hoe je dat doet. Waarom stoppen in januari bij de een makkelijk gaat en bij de ander niet, hangt dus af van het aantal kilometers dat je hebt gefietst en hoe vaak. Als je een maand niet fietst, ben je misschien niet meteen weer op je dagelijkse rondje van 10 kilometer, maar na een paar keer doe je dat weer zonder moeite, daar heb je jaren op getraind.

Drink je een maand niet, dan kun je jezelf voornemen dat je straks rustig aandoet. Maar na drie keer oefenen wil je brein weer het dagelijkse rondje wat het gewend is. Je pakt je fiets niet uit de schuur om 20 meter te fietsen en weer terug te zetten. Zo neemt je brein ook geen genoegen met één glas als het er altijd tien kreeg.

Zelfs na tien jaar weet je brein nog hoe je moet fietsen, en ook hoe er na één drankje altijd meer komt. Dat patroon is diep in je hersenen geprint.

Als je geen drinkpatroon hebt, dan zal Dry January best meevallen. Heb je wel een drinkpatroon en kan je niet wachten tot februari, dan staat je fiets klaar. En als je nu begrijpt waarom eentje niet werkt, dan moet je je opnieuw leren verplaatsen zonder fiets. Het ligt dus niet aan je wilskracht of onkunde. Het is een diep ingesleten patroon waarvan jij nu de keus hebt om te zorgen dat het niet nog dieper inslijt.

Nuchtere groet, Yvonne

Oorspronkelijk verschenen op IkPas: ikpas.nl/actueel/blogger-yvonne-over-wel-of-niet-fietsen

Week 3 — Who cares

Zondagavond ontving ik het verdrietige nieuws dat een vriendin ongeneeslijk ziek was en al afscheid had genomen. Maandagochtend is ze gestorven. Vlak voordat ik aan dit blog zou beginnen kreeg ik het bericht dat Robert Jensen dezelfde dag is overleden.

Twee verschillende mensen, allebei een levensstijl die eraan heeft bijgedragen dat ze niet de geweldige toekomst nog kunnen beleven met de levenswijsheid die ze nu hebben. Beiden op de leeftijd dat je juist nog zo kan genieten omdat je wijzer bent en nog jong tegelijk, 50 is het nieuwe 30.

Ik volgde Robert Jensen. Intrigerend om te zien hoe hij altijd overal dwars tegenin durfde te gaan. Of je het nu wel of niet met hem eens was, hij geloofde in zichzelf en in zijn waarheid. Vorig jaar viel het me pas echt op dat hij niet gewoon dronk, it takes one to know one. Hij was ergens bij een sherryboer en genoot wel heel erg van de proeverij. Al jaren dacht ik: man, volgens mij drink je te veel, je overgewicht is niet van 'gewoon' iets te veel genieten. Maar zodra ik dat dacht was ik het ook weer vergeten. Who cares.

Ergens in de herfst viel ik toevallig in een aflevering met een spreker die een interview met Jensen deelde en ik schrok me kapot, hij zag er vreselijk slecht uit, maar vertelde dat hij was gestopt met drinken en veel kilo's was verloren. Niet lang daarna hoorde ik dat hij stopte met zijn Jensen Show vanwege gezondheidsredenen.

Ik had een blog willen schrijven over Jensen als ambassadeur — een levensgenieter die niet onder stoelen of banken steekt dat hij graag een goed glas drinkt en toch klaar is met drinken en aangeeft dat het hem geen enkele moeite kost.

Een blog over beroemdheden die in de spotlight staan, moeten presteren, aan een bepaald plaatje voldoen en als ze dat niet doen voor alles wat lelijk is worden uitgemaakt. De voorbeelden zijn niet aan te slepen: Elvis, Amy Winehouse, Janis Joplin, Kurt Cobain konden de druk niet aan.

Koos van Plateringen, Robbie Williams, Jamie Lee Curtis, Katey Sagal leefden hetzelfde en kunnen het navertellen, wat ze gelukkig ook doen, zonder schaamte.

Dat dit blog nu een compleet andere wending neemt is niet om je de schrik aan te jagen, maar om nog een keer te bedenken dat je sommige dingen niet moet uitstellen tot er geen weg terug is, of misschien zelfs geen weg meer is. Wachten tot je ziek wordt, wachten tot je moet, wachten met genieten van het leven als het te laat is,

who cares?

WE CARE,

allemaal.

Want wat is de podcast van Koos van Plateringen een feest van herkenning en wat hadden we graag gewild dat alle anderen hadden durven praten. Wat is het fijn om op IkPas je verhaal te kunnen delen en te merken dat iedereen je steunt. Aan het eind van de dag zijn we allemaal hetzelfde, een lichaam dat heel simpel beter af is zonder drank, sigaretten, processed food, suiker en stress.

Wacht niet met genieten tot later, want als later eerder komt... ben je te laat.

Nuchtere groet, Yvonne

Oorspronkelijk verschenen op IkPas: ikpas.nl/actueel/blogger-yvonne-over-we-do-care-

Week 4 — Het wordt beter

Het wordt beter.

Naarmate je langere tijd niet drinkt merk je dagelijks, wekelijks, maandelijks en zelfs — zo hoor ik om me heen — jaarlijks nog verbeteringen.

De eerste dagen word je trots wakker zonder katerig gevoel. Hoop en vrees gaan arm in arm want je wil je morgen weer zo voelen, maar dat drankje lonkt ook. De eerste weken zie je dat je ogen helder staan, je uitgerust wakker wordt, je huid er beter uitziet en je opgeblazen buik afzakt. Je stoelgang wordt beter, je wordt helderder van geest. En dan is de maand nog niet eens om.

Voor velen is de grote vraag dan ook: hoe gaat het straks verder? Een hele grote groep meldt zich aan voor februari en ook de jaar challenge 'het jaar rond' groeit gestaag. De angst van het niet kunnen heeft plaatsgemaakt voor: hoe houden we het vol?

Er komen momenten dat je zin hebt in je drankje, momenten dat je dingen gaat voelen die je had weggestopt en momenten dat het saai is. De tweede maand kom je in balans.

Voor die gevoelens is een neurowetenschappelijke verklaring: je moet zelf weer dopamine gaan maken omdat je geen kunstmatige gelukshormonen meer binnenkrijgt. In je brein zitten angst en plezier naast elkaar en dopamine houdt stiekem meer van angst dan van plezier, daarom kan je bij frustratie, eenzaamheid, verdriet, honger of pijn zo ontzettend verlangen naar alcohol.

Je neuronen kennen het verschil niet tussen fysieke en mentale pijn.

Als je dingen eng vindt, ga iets doen wat je nooit durfde. Naar dat feestje, een cursus, terug naar school, Frans leren, yoga, een huisdier nemen. Je dopamine vindt het heerlijk en hoeft niet meer om alcohol te vragen want het is verzadigd.

Het tegenovergestelde: als je nu blijft doen wat je altijd deed, gaat de alcohol roepen dat hij die dopamineshot wel geeft. Kortom: kom in beweging.

Daarna gaat het hard. Je vergeet op de app te kijken, denkt soms dagenlang niet aan alcohol, raakt gewend aan iets anders drinken. Je gezondheid en energie worden beter, je nagels en haar groeien zichtbaar beter, je krijgt meer zin om dingen te ondernemen, je voelt je zekerder. Zenuwen, angsten, onzekerheid en stress die door de alcohol werden veroorzaakt zijn verdwenen en de fabrieksversie van jou komt tevoorschijn.

Voor de volledige reset kan je 9 maanden tot een jaar rekenen. Dan heb je alle jaargetijden, feestjes en frustraties een keer nuchter beleefd. Daarna sta je steviger, werken lichaam en geest weer samen, ben je zekerder van jezelf en is er minder ruimte voor bullshit.

Ik verheug me er nu al op dat ik me met 64 waarschijnlijk fitter voel dan op mijn 45e.

Volgende week is de laatste zaterdag dat mijn blog verschijnt. Laat me weten wat je nog graag van me wil weten of horen.

Nuchtere groet, Yvonne a.k.a. Zwaard

Oorspronkelijk verschenen op IkPas: ikpas.nl/actueel/blogger-yvonne-over-neuronen-en-mijlpalen

Week 5 — Een glas, een plas

Een glas, een plas, en alles bleef zoals het was.

Toen het kabinet demissionair was heb ik die uitspraak na ieder debat wel honderd keer voorbij zien komen. Ze praatten soms wel 10 uur over wat er mis was, wie er lelijk deden, wie de verkeerde toon aansloeg. Het ging over de vorm en niet over de inhoud. Ze dronken een glas, deden een plas, en alles bleef zoals het was.

Vorig weekend leek het hier op een demissionair kabinet. Gelukkig waren er een paar voorzitters die snel de inhoud weer oppakten.

Zo snel als het kan escaleren door een verkeerde opmerking, door de focus te verliezen op waar het om gaat of omdat je wordt overweldigd door de sfeer in een groep, zo kan je goede voornemen net zo snel omslaan in: je drinkt weer eens een glas, doet een plas, en alles is weer net zoals het altijd was.

Zonder doel loop je rondjes en heb je geen richting. Als je niet weet waarom je iets wil volhouden, dan lukt het ook niet. Als je een doel hebt, moet je een voetballer zijn en geen politicus. Je moet trainen, je kan niet op het veld staan praten met je hele team tot de bal vanzelf in het doel rolt.

Als jouw doel is dat je niet meer wíl drinken, dan is dat je focus. Zou er ooit een voetballer op het veld staan die denkt: 'Ik hoop maar dat ze de bal niet naar mij spelen, want straks schiet ik mis'? Je WIL niet drinken — dat is je doel, dus dan bedenk je alle manieren waarop je dat wel lukt.

Dit is ook een beetje mijn probleem met de AA: dat je de affirmatie maakt dat je een alcoholist bent en dat altijd zal blijven. De focus leggen op wat je juist niet wil zijn — 'ik ben een slechte voetballer, dus ik zal nooit kunnen scoren' — alsof je hersenen niet met je op de loop gaan als je dagelijks moet herhalen wat je niet wil. Je hersenen geloven wat jij herhaalt.

Als je denkt dat je iets kunt of denkt dat je iets niet kunt, heb je beide keren gelijk. (Johan Cruijf)

Ik wil niet meer drinken omdat ik me morgen nog gezonder wil voelen dan vandaag. Ik wil geen alcohol in mijn lichaam omdat het slecht voor me is en nergens een functie heeft die een voordeel oplevert.

Nooit heeft iemand spijt gehad van niet drinken.

Nooit is verdriet minder erg geworden van drinken, wel erger als je wél dronk.

Nooit is plezier meer plezier geworden van drinken, wel minder plezierig omdat het verkeerd afliep.

Nooit is er een gezondheidsvoordeel van drinken genoemd, wel heel veel ziektes en ongelukken.

Niet meer willen drinken is een besluit om jezelf niet langer voor te liegen. En als je daar volledig achter staat, dan wil je scoren en ga je trainen hoe je de beste wordt. Je spieren, neurale verbindingen en hormonen hebben bouwstoffen nodig. Je lijf schreeuwt erom. Dat heb je altijd genegeerd en stilgemaakt met alcohol. Maar nu zegt je lijf: geef me voeding. Eet een banaan, een stukje pure chocolade. Biohack yourself.

Niemand is ooit beter geworden door te geloven dat hij of zij iets niet kan.

Verandering is oncomfortabel, maar kijk eens terug naar 1 januari en vandaag. Zou je nog terug willen? Of zeg je voortaan: Ik Pas?

Als blogger van deze Dry January hoop ik van harte dat ik een bijdrage heb mogen leveren aan de beste beslissing die je ooit hebt gemaakt.

Nuchtere groet, Yvonne a.k.a. Zwaard

PS: Heb je op 1 januari een selfie gemaakt? Vergeet niet om jezelf een compliment te geven als je in de spiegel kijkt. Je bent wat jij denkt.

Oorspronkelijk verschenen op IkPas: ikpas.nl/actueel/blogger-yvonne-over-een-goede-wedstrijd-spelen

(ik kreeg nog een week extra voor een blogje voordat de 40dagen challenge begon)

Week 6 — Je eigen AI-brein

Sinds ik niet meer drink, gaat er toch echt een hele nieuwe wereld voor me open.

Niet alleen leerde ik dat je van drinken een enorme dopaminekick krijgt die je eigen dopamine aanmaak ondermijnt, dopamine is naast een soort beloning die je ervaart ook verantwoordelijk voor je leercentrum.

Dat maakt alcohol dubbel verneukeratief (ik heb geen ander woord, sorry) want niet alleen word je genept in je beloning maar je leert tegelijk dat je moet drinken om die beloning te krijgen.

Leuk zo'n inzicht, en dan. Gelukkig heb ik tijd te veel en wil ik alles leren, dus momenteel word ik de hele dag door beloond met alles wat ik aan nieuwe inzichten verwerf. Mijn autodidactische brein is weer aangezet en dat brengt me op het volgende bruggetje.

Ik wil zoveel mogelijk tegelijk leren en heb het ene na het andere idee en voel mezelf net 'AI'.

Ik heb jarenlang mijn brein gebruikt als de zoekbalk van google en kreeg alleen antwoord op de (verkeerde) vragen die ik invoerde. Toen ik net gestopt was met drinken begon mijn brein op ChatGPT te lijken die nog steeds alleen maar antwoord gaf met een doorsnee verzameling van oppervlakkige kennis waar ik niet veel mee kon.

Totdat ik ontdekte dat ik eerst de ChatGPT moest vertellen wie ik ben, wat ik weet, waar mijn interesse ligt en hoe hij mij moet aanspreken. Ik heb wat stukjes die ik schreef in de Bot geplakt en zeer duidelijk gemaakt dat het popiejopie toontje mij niet aanstaat en als ik humor bedoel dat het geen nep Arjen Lubach-script moet zijn. Inmiddels heb ik de betaalde versie en ik lach me kapot, dat stomme programma weet precies wat ik wil en kan doen, en ik hoef maar een idee in te voeren of spreken en ik bespaar me drie schriften aan schrijfwerk en uitvoering.

Ik wil nu leren hoe ik een heel team van bots mijn administratie en alle gruwelklusjes kan laten doen zodat ik lekker in de tuin kan spelen.

Maar het bruggetje...

Je brein is net als AI. Als je de verkeerde vragen aan je brein stelt: 'Waarom vind ik het zo moeilijk om te stoppen?', 'Waarom laat het verdriet mij niet los', 'Waarom lukt het mij niet'... gaat jouw zoekbalk in jouw brein alles oprakelen wat moeilijk is, waarom het niet lukt, wat er misgaat en laat je het liefst meerdere malen datgene herhalen om antwoord op je vraag te geven, je hele systeem laat jou voelen waar al die moeilijkheden zitten, dat was namelijk jouw vraag.

En jouw onderbewustzijn neemt dit bloedserieus. Ook als je het aan de slimmere versie van Google, ChatGPT, gaat vragen. Je antwoorden zijn de antwoorden waar je zelf om vraagt.

(Hier kun je The Law of Attraction op loslaten of in nuchtere taal, wat je aandacht aan geeft groeit).

Maar wat nou als jij je interne ChatGPT eerst eens gaat vertellen wat je echt wil, wie je bent, waar je naartoe wil en wat je anders wil? Dan krijg je opeens hele andere antwoorden. En bij iedere juiste prompt krijg je ook nog eens een fikse dopamineshot!

Nuchtere groet, Yvonne a.k.a. Zwaard

(Voor de duidelijkheid: ik schrijf zelf, vind dat namelijk erg leuk om te doen, en voer AI mijn schrijfsels zodat het een nog betere personal assistent wordt)

Oorspronkelijk verschenen op IkPas: ikpas.nl/actueel/yvonne-over-je-eigen-ai-brein