Bevrijdingsdag (Drie maal Hoera!!!)

Op 5 mei 2025 jaar dronk ik mijn laatste glas. Het was genoeg geweest.

Ik was niet rock bottom.

Ik was niet zo ver heen om naar een AA te gaan of zelfs de huisarts, maar ik was er zo ontzettend klaar mee en dacht: "Dit is niet meer wie ik ben, dit past niet meer bij me en ik word hier te oud voor".

Dat achterlijke gewoontedrinken wat begint te lijken op iets wat een eigen leven leeft en als een soort ritueel in je leven sluipt. Het begon steeds zwaarder te drukken en soms vroeg ik me af, waarom in godsnaam schenk ik een glas wijn in terwijl ik eigenlijk geen eens zin heb, en al helemaal niet morgen brak wil zijn, en dan toch een tweede en derde glas nemen. Waarom?

Bevrijdingsdag. Ik had het gepland.

Ik had een app geïnstalleerd, een challenge gestart, mijn eigen challenge om een geaccepteerde gewoonte die me dwars zat en waar ik overgangsklachten van kreeg en (achteraf op minder dan de helft van mijn capaciteit liet functioneren).

Waar ik mij een loser door voelde omdat ik schijnbaar geen nee tegen mezelf kon zeggen?

Ik heb geen therapeut gebeld. Ik had besloten. En dat bleek genoeg.

Dat klinkt simpel. Het was niet simpel. Maar mijn besluit stond vast.

Ik wist genoeg over de verslavende werking van alcohol om te begrijpen dat het niet meer drinken zou betekenen, NIET, NIKS, NADA, NIENTE, en ook niet een beetje. 0,0, oef. Ik ging het gewoon doen, BASTA. Geen discussie, geen twijfel.

5 mei, bevrijdingsdag, mijn verjaardag. Een dag om te vieren, dat ging de datum worden.

Hoe dan?

Ik wilde alles weten en begrijpen, waarom lijkt stoppen zo moeilijk?

Ik studeerde in mijn eigen tempo, vanuit mijn eigen luie stoel.

Van Annie Grace en Nicole Labor leerde ik hoe mijn brein werkt.

Waarom de beloning een leugen is.

Waarom wilskracht niet de oplossing is maar het probleem.

Ik las ieder boek dat ik kon vinden, luisterde Podcast, en schreef drie schriften vol.

Alles wat ik leerde vertaalde ik naar mijn eigen woorden, mijn eigen ervaringen, mijn eigen metaforen. Ik kreeg een nieuwe verslaving, leren, studeren, creëren, mijn schrijversbloed ging weer stromen.

Ik schreef me in voor een opleiding tot holistisch natuurgenezer om te begrijpen hoe lichaam en geest samenwerken en begreep waarom je niet kunt genezen van iets wat je niet kent. Ik schreef me in voor een opleiding creatief therapeut vanwege het principe dat je brein anders denkt als je handen bezig zijn en hoe je nieuwe neurologische paadjes aanlegt zonder dat je in een traumatisch verleden hoeft te wroeten. En ik schreef. Elke dag. Blogs, notities, reflecties, metaforen.

Op het IkPas-forum schreef ik als gastblogger tijdens de Dry January challenge. Mensen begonnen te reageren. Ze citeerden mijn woorden. Ze bewaarden mijn metafoor over de fiets in hun notities. Ze noemden mijn naam als reden dat ze volhielden. Ik had geen website, geen aanbod, geen plan. Maar er werd een zaadje geplant, niet alleen bij mezelf maar ook bij de andere stoppers die veel aan mijn woorden hadden.

Ik volgde mijn vorderingen op de geweldige app van ReinOnline; Alcoholvrijheid.nl en schreef daar mijn ervaring.

Waarom ik dit deel

Niet om indruk te maken. Alhoewel ik natuurlijk best wel een beetje trots ben, temeer omdat ik zie hoeveel mensen het zo ontzettend zwaar hebben om de verslavende substantie los te koppelen van een ik, en waar ik juist door dat wel toe te passen, door dit jaar heen ben gefietst als een kleuter die voor het eerst zonder zijwieltjes de wijde wereld in fietst en leert om op zichzelf te vertrouwen. (Alweer die fiets, ik heb geeneens een fiets)

Ik weet dat er meer mensen zijn zoals ik die denken: dat ben ik ook! Dat je ook 's ochtends wakker wordt met het gevoel dat het niet meer werkt. Dat je ook weet dat ongezonde gewoontes geen oplossingen zijn maar je niet (meer) weet hoe je die oude copingmechanismes uit je leven bant zonder een label, etiket of hulpgoeroe. Die eigenwijze mens die weigert te geloven dat je iets wat je zelf hebt gecreëerd niet ook zelf kan oplossen.

Voor die persoon schrijf ik. Als iemand die het ook zelf heeft gedaan en allergisch is voor geneuzel en prietpraat, clubjes en protocollen. Gewoon als mijn bewijs dat het ook anders kan.

Wat ik neer ga zetten/ aanbieden

Jij wilt stoppen met drinken en ik kan je helpen door in jouw taal, met jouw ervaring en jouw kijk op de wereld, jouw unieke valkuilen en boobytraps op te sporen om ervoor te zorgen dat jij jouw pad kan vervolgen zodat je kompas weer gaat werken.

Geen bullshit, geen hoger opgeleide en hoogdravende beloftes met dikke prijskaartjes omdat high tickets zo lekker exclusief klinken, geen moralistisch geneuzel, geen zweefteef die je op een yogamatje met klankschalen en essentiële oliën wil laten mediteren. (Gewoon relaxen met een boek of een tukje doen, beetje bewegen en het sport noemen kan ook namelijk). Ik houd het graag simpel. Hoofd in de wolken en de voeten op de grond.

Wat wel (ok, ik praat zoals ik schrijf, veel, en van de hak op de tak maar als je oplet dan lees je tussen de regels door, precies de essentie die je nodig hebt om het te laten klikken in het brein) Ik ben dol op metaforen, en symbolische dingetjes, en je brein vind dat lekker want dat is makkelijk te onthouden.

Laat ik het functioneel, gezellig en creatief noemen.

Als je begrijpt wat cognitieve dissonantie is, en reeds hebt ervaren dat de wereld anders werkt dan je wordt voorgespiegeld, dan is dit helemaal voor jou.

Hoe gaat dat eruitzien?

Dit is in eerste instantie een pilot die ik met een klein groepje wil laten lopen om de cursusmodules kort en duidelijk te krijgen en daarnaast een community waarin je met elkaar de module inhoud en je ervaringen van de dag kan delen.

In een whatsappgroep krijg je toegang tot mijn privé nummer en agenda waar je tegen een kleine vergoeding een tijdsblok kan kopen van een half uur voor wat je maar nodig hebt op dat moment. (schelden, vloeken, huilen, advies, bedenk het maar)

Op 5 mei. 5-5 word ik 55, Bevrijdingsdag. Mijn verjaardag, Mijn Stopdag. Dan ben ik een jaar vrij. Drie maal Hoera voor mij! . En dan begint het volgende hoofdstuk.