Wie ben jij zonder alcohol?

Je drinkt al jaren. Niet excessief, niet dagelijks. Maar alcohol is er altijd. Op verjaardagen, bij stress, bij borrels, bij eenzaamheid. Het is er gewoon.

En dan, op een dag, stop je. Of je probeert het. En dan komt de vraag die niemand je van tevoren vertelt dat hij komt:

Wie ben ik eigenlijk zonder dit?

In een aflevering van de This Naked Mind podcast van Annie Grace vertelt Nisha over 25 jaar drinken. Niet als verslaving in de klassieke zin. Meer als gereedschap. Alcohol hielp haar erbij te horen. Ze dronk om te ontspannen, om minder verlegen te zijn, om de sociale spanning te dempen. Ze beschrijft het als een inwendige touwtrekstrijd: een deel van haar wilde stoppen, een ander deel wist niet hoe het zonder moest. Niet omdat ze verslaafd was. Maar omdat alcohol zo verweven was geraakt met wie ze dacht te zijn, dat stoppen voelde als iets verliezen.

Identiteit is geen vast iets. Het is een verhaal dat je brein continu vertelt. En in dat verhaal zijn gewoontes ingesloten. Wat je elke vrijdag doet. Wie je bent op feestjes. Hoe je omgaat met drukte, eenzaamheid, viering. Als alcohol jarenlang onderdeel is van die gewoontes, schrijft je brein het in als karakter. 'Ik ben iemand die drinkt bij stress.' 'Ik ben iemand die een glas nodig heeft om te kunnen slapen.' Dat zijn geen feiten. Dat zijn aangeleerde scripts. Maar je brein kent het verschil niet.

Veel mensen die stoppen beschrijven een moment van onzekerheid. Niet de fysieke onttrekking. Maar de stilte erna. De feestjes die anders aanvoelen. De vrijdagavond die leeg lijkt. Het gevoel dat de versie van jou die social was, grappig was, ontspannen was — dat die versie weg is.

Die versie was niet jij. Dat was een script. De persoon eronder is nog precies dezelfde — alleen nog niet gewend aan zichzelf zonder de prop.