De lege avond

De lege avond is geen probleem. Het is een diagnose.

Je hebt niet gedronken. Je zit op de bank. Het is half acht. Er is niks op tv dat je echt wil zien, niemand die je echt wil bellen, niets wat echt moet. En dan komt het. Niet een verlangen naar alcohol. Iets erger. Verveling.

Verveling is een van de sterkste triggers die er zijn. Sterker dan stress. Sterker dan verdriet. Want stress en verdriet hebben een oorzaak. Verveling heeft alleen een leegte.

Als je niet bezig bent met een taak, gaat je brein in het default mode network — het netwerk dat actief wordt als je niks doet. Dagdromen, herinneringen ophalen, nadenken over jezelf. Voor iemand die gewend is om de avond te verdoven, is dat gevaarlijk terrein. Het default mode network haalt ook herinneringen op. Aan hoe het voelde. Aan de rust die daarna kwam.

Die leegte die je voelt als je niet drinkt is geen verveling. Dat is ontwenning van verdoving. Alcohol dempt onrust, gedachten, het gevoel dat je iets zou moeten doen of voelen. Als je stopt, is dat dempen weg. En wat overblijft is niet leeg — het is vol. Vol met dingen die er altijd al waren maar nooit de ruimte kregen.

Verveling verdraag je niet door het te negeren. Je verdraagt het door er naar te kijken. Wat is dit gevoel precies? Onrust? Leegte? Benoem het. Niet om het op te lossen, gewoon om het te zien.

De lege avond is geen vijand. Het is de eerste avond dat je echt thuis bent.