De grijze week

Je bent gestopt.

Dag drie, dag vijf, dag tien.

Je slaapt beter.

Je hoofd is helderder.

En dan is er iets unheimisch.

Iets onbestemd.

Niet de ontwenning.

Iets subtieler en vervelender.

De wereld heeft minder kleur.

De koffie smaakt wel naar koffie, maar niet naar je eigen koffie.

De zon schijnt, maar je voelt hem niet echt.

Je lacht om iets, maar het klinkt hol.

Alcohol gooit dopamine in je systeem.

Te veel. Je brein streeft naar balans: te veel dopamine en wil compenseren; vervolgens dempt het de receptoren en maakt vervolgens minder dopamine aan.

Het schiet voorbij het midden.

Na de piek komt een dal waarin alles een beetje minder vol aanvoelt dan het was.

Anna Lembke noemt dit de pijn-kant van de lust-pijn-balans.

Je brein is gewend aan de kunstmatige dopaminepiek. Het past zijn basislijn aan. Als de piek er niet meer is, is de basislijn te laag. Alles wat anders is dan je routine met alcohol voelt saai. Dat heeft een naam: anhedonie. Het onvermogen om plezier te voelen in dingen die normaal plezierig zijn. Geen teken dat je leven saai is, maar een teken dat je brein aan het herkalibreren is.

De grijze week is het moment waarop je je afvraagt wat de winst is van het stoppen en waar de terugval op de loer ligt. De laatste keer dat iets echt goed voelde, had je waarschijnlijk een glas in je hand. Op zulke momenten kan je het beste een vriendin bellen, een boek gaan lezen, een film kijken of een fikse wandeling maken. Deze dagen duren niet zo lang en hoe meer je je bewust bent van het feit dat je hierdoorheen gaat, des te beter ben je bewapend en kan je afleiding zoeken.

Maar Anna Lembke stelt dat het beloningssysteem na een periode van abstinentie begint te normaliseren. De receptoren worden weer gevoeliger. De basislijn schuift omhoog.

De koffie smaakt weer naar je eigen koffie. De zon voelt weer warm. Je lacht om iets en het klinkt dit keer echt.

De grijze week is het bewijs dat het systeem aan het werk is.

Repareren gaat langzaam, niet altijd zichtbaar en meestal zonder tromgeroffel.

Je moet het even doen met applaus voor jezelf en hopelijk de support van iemand die weet wat voor enorme berg je aan het beklimmen bent.

Je wandelschoenen zijn nu ingelopen en je blaren zijn doorgeprikt.

Naar Cursus