Het effect van alcohol op het brein
- 7 jun
- 2 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 1 jul
Als de wereld uit eerlijke mensen zou bestaan, stond alcohol op de lijst van verboden middelen.
Alcohol is een depressivum op het centrale zenuwstelsel. Het vertraagt de communicatie tussen hersencellen. Het beïnvloedt GABA, de neurotransmitter die remt, en glutamaat, die activeert. Meer GABA, minder glutamaat — de rem gaat aan, het gas gaat uit. Dat voelt als ontspanning.
Bij langdurig gebruik verandert de structuur van het brein. De hersenschors krimpt — het deel dat je gebruikt voor denken, plannen en zelfbeheersing. Het limbisch systeem, dat emoties en geheugen regelt, raakt aangetast. Dat verklaart waarom mensen die jarenlang drinken moeite hebben met emotieregulatie en beslissingen nemen. Geen karakter. Anatomie.
Alcohol verhoogt ook dopamine in het beloningssysteem. Je brein registreert alcohol als beloning en wil herhalen. Bij een ADHD-brein, dat structureel lagere dopamineniveaus heeft, kan dat mechanisme extra sterk zijn — alcohol dempt het lawaai tijdelijk. Het lijkt een oplossing. Het is een lening met rente.
Er bestaat geen innerlijke saboteur, geen alcoholmonster, geen wijnheks die je 's avonds naar de keuken trekt. Je lijf bestaat uit cellen die met elkaar communiceren. Als die cellen A zien, maken ze zich klaar voor B en C en D. Ze kunnen niet denken. Ze herinneren zich. Het opentrekken van een fles, het geluid van een kurk, de vrijdagmiddag om kwart voor vijf — dat zijn signalen. De reactie is automatisch.
Alcohol opzij zetten om het stemmetje te dempen werkt als fietsen op een hometrainer. Je beweegt, maar je komt niet vooruit. De enige manier om de automatische reactie te veranderen is begrijpen hoe die is ontstaan, en vervolgens andere associaties bouwen.
Dat kan. Het brein is aanpasbaar. Hetzelfde mechanisme dat de koppeling heeft gelegd, legt een nieuwe.
Opmerkingen