Je stopt. Je partner niet. In het begin merk je het nauwelijks. Jij drinkt water, hij drinkt wijn. Jij gaat eerder naar bed, hij blijft nog even zitten. Jij wordt fris wakker, hij heeft een trage ochtend. Dat zijn kleine dingen. Dat gaat vanzelf. Maar dan gaan de avonden anders worden. Niet dramatisch. Niet met ruzie. Gewoon anders. Hij schenkt in. Jij niet. Hij ontspant op een manier die jij herkent maar niet meer deelt. Het gesprek loopt anders dan vroeger. Hij wordt losser

Je bent gestopt. Goed. Dag drie, dag vijf, dag tien. Je slaapt beter. Je hoofd is helderder. Je bent trots op jezelf. En dan is er dat andere ding. Niet de hunkering. Niet de ontwenning. Iets subtieler en vervelender. De wereld is gewoon minder. De koffie smaakt naar koffie, maar niet naar díe koffie. De zon schijnt, maar je voelt hem niet echt. Je lacht om iets grappigs, maar het klinkt hol. Dat is geen depressie. Dat is neurobiologie. Alcohol gooit dopamine in je systeem. V

De lege avond is geen probleem. Het is een diagnose. Je hebt niet gedronken. Goed. Je zit op de bank. Het is half acht. Er is niks op tv dat je echt wil zien, niemand die je echt wil bellen, niets wat echt moet. En dan komt het. Niet een verlangen naar alcohol. Iets erger. Verveling. Verveling is een van de sterkste triggers die er zijn. Sterker dan stress. Sterker dan verdriet. Want stress en verdriet hebben een oorzaak. Verveling heeft alleen een leegte. Wat er in je hoofd

Je wordt wakker. Het duurt een seconde. Dan weet je het weer. Gisteren was het weer raak. Je had gezegd dat je het niet zou doen. Je had het beloofd aan jezelf, aan niemand anders, want je vertelt het niemand meer. En toch. De lege fles staat op het aanrecht als bewijs. Je maag draait. Niet van de alcohol. Van de schaamte. Schaamte is geen bijwerking van drinken. Het is de motor. Brené Brown heeft er jaren onderzoek aan gewijd. Haar conclusie is simpel en vernietigend: schaam

Er is een zin die alles plat slaat. "Ik ben geen alcoholist." Klopt. Waarschijnlijk niet. Het woord "alcoholist" heeft een beeld. Een man op een bankje. Een vrouw die 's ochtends al begint. Iemand die zijn baan kwijt is, zijn gezin, zijn tanden. Dat ben jij niet. Jij werkt. Jij functioneert. Jij drinkt alleen in het weekend, of alleen 's avonds, of alleen als het een zware dag was. Dat is toch anders. En omdat jij niet dat beeld bent, hoef jij ook niet na te denken over je dr

Eentje. Gewoon eentje. Je bent geen kind, je kunt jezelf beheersen. Eentje kan toch wel. Drie uur later sta je te zoeken of er nog iets in de koelkast staat. Alcohol doet twee dingen tegelijk. Het activeert het beloningssysteem, dopamine stroomt, het voelt goed, je wil meer. En het dempt de prefrontale cortex, het deel van je brein dat zegt "ho, wacht even, dit is genoeg." Het gaspedaal gaat in, de rem gaat uit. Precies op het moment dat je de rem het hardst nodig hebt. Het e

Week 1 is adrenaline. Je hebt een beslissing genomen. Je voelt je goed. Je slaapt beter, je hoofd is helderder, je bent trots op jezelf. Je denkt: waarom heb ik dit niet eerder gedaan. Week 2 is realiteit. De euforie is weg. De adrenaline van de beslissing is opgebruikt. En wat overblijft is gewoon je leven, maar dan zonder het ding dat je altijd gebruikte om het draaglijker te maken. De roze wolk en de crash In herstelkringen noemen ze het de "pink cloud" de roze wolk van vr

Vrijdagmiddag. Je collega's pakken hun jas. Iemand zegt iets over een terrasje. De werkweek is voorbij en je brein weet precies wat er nu hoort te gebeuren. Welkom in de moeilijkste 48 uur van de week. Waarom het weekend anders is Doordeweeks heb je structuur. Tijden, verplichtingen, dingen die moeten. Die structuur houdt je brein bezig. In het weekend heb je dat meestal niet. Meer vrije tijd betekent meer ruimte voor je brein om te zoeken naar wat het gewend is. Daar komt bi

Je stopt met drinken. Goed gedaan. Serieus. Maar dan, een paar weken later, merk je dat je ineens drie keer per dag chocolade eet. Of dat je tot middernacht werkt terwijl er helemaal geen deadline is. Of dat je elke avond een uur door Instagram scrolt alsof er iets te vinden valt wat je nog niet hebt gezien. Gefeliciteerd. Je hebt de fles ingeruild voor iets anders. Dat heet verslavingsverplaatsing. Alcohol deed iets. Dat is precies waarom je het dronk. Het dempt, het verdoof

uitleg vier elementen

Gen X heeft een brein van elastiek en kan daardoor makkelijker stoppen met drinken omdat zij al vaker hebben moeten veranderen.

De mist trekt weg als je besluit helder is. Alcohol, die ogenschijnlijk onschuldige kameraad, wordt vaak gezien als de gezellige gangmaker en de ‘ontspanning in een glas’. Een wijntje bij het eten, een biertje op het terras, champagne bij een feestje. Cultureel is het ingebakken in onze samenleving. Maar wat als die schijnbare vriend zich ontpopt als een foute minnaar? Een partner die keer op keer beloftes breekt, je vertrouwen beschaamt en je keihard laat vallen zodra het ev

Drinken is als fietsen, je verleert het niet zo makkelijk.

Op 5 mei 2025 jaar dronk ik mijn laatste glas. Het was genoeg geweest. Ik was niet rock bottom. Ik was niet zo ver heen om naar een AA te gaan of zelfs de huisarts, maar ik was er zo ontzettend klaar mee en dacht: "Dit is niet meer wie ik ben, dit past niet meer bij me en ik word hier te oud voor". Dat achterlijke gewoontedrinken wat begint te lijken op iets wat een eigen leven leeft en als een soort ritueel in je leven sluipt. Het begon steeds zwaarder te drukken en soms vro