Je leest dit omdat je denkt dat je in gevecht bent met alcohol. Dat stemmetje waar je doodmoe van wordt. Maar er bestaat geen alcoholmonster. Geen wijnheks. Geen drankduivel. Dat stemmetje dat je denkt te horen is je eigen innerlijke dialoog. Vanmorgen stond je voor de spiegel en zei: zie je wel, zwakkeling, loser, randdebiel dat je bent, achterlijke trut, heb je weer gezopen. Dat is het stemmetje waarmee je jezelf straft, omdat de alcohol gisteren grijnzend beloofde dat hij

Hoe vaak heb je die zin gehoord in je leven? Geniet, maar drink met mate. Duizenden keren. Op de radio, onder de reclame, achter op het etiket. Je denkt dat het een waarschuwing is. Dat is het niet. Het is de reclame zelf. Huxley beschreef het in 1932. In Brave New World krijgen kinderen in hun slaap zinnen ingefluisterd, honderden keren, nacht na nacht, tot ze denken dat het hun eigen gedachten zijn. Hypnopaedie. Je weet niet meer dat het erin is gelegd. Je denkt dat je het

Op een groot internationaal congres in China zitten artsen, neurobiologen en specialisten uit de gezondheidsindustrie bij elkaar aan tafel. In China is het weigeren van het proosten een intense belediging, je mag de gastheer niet weigeren. Samen drinken is cultuur, en ondanks dat de hele tafel vol zit met mensen die de wetenschap rond alcohol en de wereldgezondheid behartigen, wordt het glas geheven. De Rus roept nostrovje, de Zweed skål, de Engelsman bottoms up, de Nederland

Ze wist waar het aan lag, vroeg om hulp bij het stoppen, en kwam thuis met een diagnose en een recept.

Vaak denken mensen dat stoppen het einddoel is. Je drinkt geen alcohol meer, je houdt even vol, even doorbijten, misschien echt afkicken en dan ben je klaar. Dan ben je gestopt. Het is niet de finish. Het is de startlijn. Alcohol deed jarenlang iets voor je, het had een functie. Het dempte, het vulde iets op, het overstemde signalen die je niet wilde horen. Het hielp je ontspannen. Het bracht je een moment van rust, en je mocht stilzitten om te genieten en even niks te doen.

Stoppen met drinken is niet het probleem. Het probleem is wat er daarna in je hoofd blijft zitten — soms wel een maand lang. De wetenschap heeft er nu een naam voor.

Het is vijf uur. Zij schenkt een glaasje wijn in, hij pakt een biertje. Zo doen ze dat al twintig jaar, gezellig. Twee glaasjes wijn voor haar, een flesje voor hem. Bij haar tweede glaasje pakt hij het tweede flesje. Dan gaat zij koken. Hij pakt nog een lekkere koude klets terwijl hij de tuin inloopt om de buurman gedag te zeggen, de buren zitten ook gezellig aan hun vijf uurtje. Ze gaan eten. Koffie na, ze kijken naar het journaal en nog een ander tv programma. De reclame do

De wijn van mijn buurman is wél gezond. Dat weet hij zeker, want de dokter heeft het hem zelf verteld, twintig jaar geleden, maar een dokter blijft een dokter. Het zat zo. Zijn vader begon wat te vergeten. Eerst de sleutels, toen de verjaardagen, toen af en toe de weg terug uit het dorp. De buurman ging met hem mee naar de huisarts. En daar, toen ze toch zaten, vroeg hij het maar meteen: dokter, dat glaasje van mijn vader, dat kan toch geen kwaad? Het was de goede dokter om d

Ik zoop iedere dag een dodelijke hoeveelheid, en dat doe of deed jij waarschijnlijk ook. Niet in één keer, natuurlijk. Zo doet niemand dat. Je hakt het in stukjes, en elk stukje krijgt een naampje dat klein genoeg is om niets te betekenen. Een biertje kan wel. Een slaapmutsje. Een afzakkertje. Een opkikkertje, een twaalfuurtje bij de lunch, een vijfuurtje als de dag erop zit. Een wijntje, een likeurtje, een glaasje. De grog als je verkouden bent als medicijn. De glühwein omda

Stel je voor jij bent een baas van duizenden werknemers. Je zit in een directiekamer met rapportages. De werknemers staan op de vloer en doen het echte werk. Jouw lichaam werkt hetzelfde. Jij bent de baas. Je hersenen en organen zijn de werknemers. Jij denkt na, jij neemt besluiten, en je gaat ervan uit dat de mensen op de werkvloer gewoon uitvoeren wat jij bedenkt. Maar die vloer is niet door jou ontworpen. Iemand anders tekende het gebouw lang voordat jij de baas werd. Je h

In november 2025 verscheen een studie in het tijdschrift Communications Biology. Onderzoekers namen darmflora af bij 30 mensen met alcoholgebruiksoornis en 30 gezonde mensen. Ze transplanteerden die darmflora vervolgens in muizen zonder eigen bacteriën. De muizen met de darmflora van de alcoholgroep vertoonden daarna lekkage in de bloedhersenbarrière. De bloedhersenbarrière is een laag gespecialiseerde cellen rondom de bloedvaten in de hersenen. Ze bepaalt wat het hersenweefs

Een huisarts schrijft Campral voor. Maar wat doet die pil eigenlijk, en wat deed magnesium al voordat alcohol het wegnam?

Wat doe je als het doel dat je twintig jaar heeft gedragen, verdwijnt? Dustin Poirier, UFC-legende, vertelt in de Diary of a CEO wat er gebeurt als een topsporter stopt — en alcohol de leegte opvult.

Allen Carr beschrijft de bekerplant. Een tropische val die eruitziet als een bloem. Bijen vliegen erin op hun instinct. Hoe dieper ze komen, hoe zoeter de nektar. De bij denkt niet na. De bij volgt het signaal: zoet, meer, dieper. Onderin de plant kan de bij niet meer terug. De bij verdrinkt in de nektar waar hij naartoe vloog. Carr trekt de vergelijking met alcohol. Je drinkt één glas. Het is zoet. Je wilt meer. Bij het tweede glas kan je instinct niet meer terug omdat alcoh

Fabriekseten holt je uit en vult je niet. Het trekt de zink, magnesium en B-vitamines naar buiten die je rustig houden. En dan staat de fles klaar. Het eten en de drank werken aan dezelfde tafel.

Op je vijfde scoorde 98 procent geniaal in creatief denken. Als volwassene 2 procent. Huxley zag het aankomen, Carlin zei het hardop. Wat je vrije wil noemt, is grotendeels een afgespeeld programma.

In 1926 liet kinderarts Clara Davis pasgespeende baby's zelf kiezen uit echt voedsel. Ze aten precies wat ze nodig hadden. Het lichaam kent zijn tekort, zolang de keuzes echt zijn.

Onder elke gedachte zit het lichaam. Het geeft signalen af die je voor gedachten aanziet. Geen wijnheks, geen wilszwakte, maar een lichaam met heimwee naar de aarde.

Een lezer vroeg wat er gebeurt als het oestrogeen na de overgang daalt. Twee fases, twee mechanismen, en een lichaam dat zijn buffers verliest.

Negen schakels verbinden oestrogeen, koper en cortisol tot een verklaring die de wetenschap tot nu toe miste.